Csiastok lezers,

Wat gaat de tijd toch hard zeg; we hebben inmiddels al weer 4 werkweken achter de rug. En de cliënten zijn nog steeds erg enthousiast over ons! Inmiddels kunnen we kleine delen van hun verhalen begrijpen, hoewel er nog ontzettend veel onbegrijpelijk is. Maar als het gaat om een basis gesprek, over de dagelijkse dingen, dan is het nog wel te doen. En soms zeggen we gewoon ja, als we denken dat het antwoord ja moet zijn! Of nee, als we denken dat het antwoord nee moet zijn! Maar dat gaat ongetwijfeld een keer fout. Zo werkt het ook een beetje met de collega's. Soms reageren we, wanneer zij het één en ander vertellen of uitleggen maar met ja of nee, in de hoop dat het goed geantwoord is! Het is toch vrij logisch dat we nog niet alles begrijpen??

Zoals al bekend was wonen hier ongeveer 175 gehandicapten van kind tot zo ongeveer bejaarden. En de niveau's de gehandicapten wisselt ook van zeer ernstig gehandicapt tot vrij hoog niveau.

Er zijn 4 gebouwen waar de cliënten in onderverdeeld zijn. In gebouw 1; het hoofdgebouw zijn 8 groepen. 2 groepen met kinderen, 2 groepen met zwaar gehandicapten, 1 meisjes groep en 1 vrouwen groep, 2 groepen met cliënten met een redelijk niveau (met deze cliënten kun je meestal wel praten, en ze begrijpen ook best veel). Gebouw 2 is het mannenhuis. Daar wonen echt onwijs veel mannen en daarnaast ook nog 1 vrouwengroep. Gebouw 3 en gebouw 4 zijn begeleid wonen huisjes die bestaan uit ongeveer 8 & 14 mannen. De meeste activiteiten doen wij in Gebouw 1; het hoofdgebouw.

Wat ons werk betreft is er wel vooruitgang geboekt gelukkig. Er zijn momenten waarop we nog met de bestaande activiteitenbegeleiding mee lopen, en daar kunnen wij niet zo veel doen; wat natuurlijk erg jammer is. Maar daarnaast hebben wij ook veel tijd om zelf aan de slag te gaan met de cliënten op de groepen, wat wel erg leuk is. Het is nu nog een beetje zoeken naar wat iedere groep leuk vind en wat ze kunnen, maar een beetje zingen vinden ze vaak ook al erg leuk! De kleine dingen doen het hem hier vaak al! We moeten ook nog even zoeken of ze hier überhaupt wel geschikt materiaal hebben om iets mee te doen! Wij hebben zelf wel het één en ander, dus dat scheelt! Afgelopen week zijn we op verschillende groepen met puzzels, memorie, domino en kleurtjes aan de slag gegaan. De cliënten hadden het erg naar hun zin; 'morgen weer'? was de vraag! Zoiets doet ons goed en doet ons weer voelen dat we toch worden gewaardeerd en geeft ons weer moed om door te gaan!

De cliënten met een wat hoger niveau zijn ook reuze blij als je even wat tijd voor ze vrij maakt d.m.v. een praatje. Zo'n ‘praatje' gaat uiteraard wel gebrekkig, maar zelfs met een gebrekkig praatje zijn ze tevreden. Het gaat vaak gepaard met wild gebaar met handen en voeten, over wat gegeten is, wat gedaan wordt enz. En zo leren ze ons ook nog eens Hongaarse woorden aan, en wij leren hen Nederlandse woorden aan. Ze zijn o zo leergierig, hoewel het natuurlijk voor geen meter klinkt. Maar zo geldt het natuurlijk ook voor het Hongaars wat wij proberen uit te spreken;-)

Nu het nog lekker weer is zijn we veel aan het wandelen met de cliënten. Onder het genot van Nederlandse liedjes genieten, zowel laag niveau als hoog niveau cliënten, hier enorm van. Verder hebben de meeste laag niveau cliënten inmiddels van ons een heerlijke massage met bodylotion gehad! Niet dat wij dat zo goed kunnen, maar dat vinden ze vast niet erg!

Ook helpen we nog met het eten geven op 2 groepen. Naarmate we de cliënten beter leren kennen wordt het steeds leuker om te doen! En we kunnen ook steeds meer Hongaarse woorden, dus kunnen we ook steeds meer tegen de cliënten vertellen tijdens het etenJ. We vinden het fijn om de zusters op deze manier een handje te kunnen helpen. Hoewel ze in onze ogen soms erg onpraktisch werken, schijnen sommigen het praktisch te vinden om 2 cliënten tegelijk eten te geven. Hierbij geven ze eerst de ene cliënt 4 happen, zetten dat bord weg, pakken het bord van de andere cliënt en geven deze 4 happen en zo gaat dat door. Op deze manier verliezen ze toch tijd door steeds de bordjes om te moeten wisselen?! Zij zijn ongeveer net zo lang bezig met 2 cliënten tegelijk als wij ook met 2 cliënten om de beurt... Dus ja; wat bereiken ze er nu mee? Alleen maar dat de cliënt geen persoonlijke aandacht krijgt en boos wordt omdat hij na 4 happen niet door kan eten maar moet wachten tot de volgende cliënt 4 happen op heeft!! Ach; sommige dingen zullen we waarschijnlijk nooit begrijpen...

Controle hebben ze hier lijkbaar ook!! En dat gaat er nogal hectisch aan toe hier. Alles werd snel op orde gemaakt; de tv's afgestoft, zodra een slab vies was kreeg de cliënt gelijk een schone (na flink hoesten en wat slijm kreeg de cliënt dus weer een schone!), zusters en wij moesten opeens met een schort om eten gaan geven, terwijl daar nooit sprake van was. Allerlei aftekenlijsten werden van de muur getrokken -> geen idee waarom, want volgens ons zijn aftekenlijsten juist positief, maar blijkbaar niet! Het was zo lachwekkend allemaal, maar het was natuurlijk een serieuze zaak; en toen liepen wij ook nog eens in de weg! Soms valt het ook niet mee; twee vrijwillige meiden in het tehuis:P

Inmiddels hebben we ons eerste Nederlandse bezoek ontvangen; de ouders van Wilma. Fijn om weer eens het één en ander te kunnen bespreken met Nederlandse mensen! En vooral het Nederlandse voedsel wat zij hadden meegenomen valt bij ons goed in de smaak J.

We moeten er wel bij zeggen dat het Hongaarse voedsel al aardig begint te wennen. Er zijn wel maaltijden die absoluut niet lekker zijn, maar daar kijken we maar niet naar! We hebben in de tijd dat we hier zijn nog maar één maaltijd 2 x gegeten... Origineel zijn ze dus wel hier. Ze gebruiken wel veel dezelfde ingrediënten, maar toch krijgen ze het voor elkaar om het er anders uit te laten zien en anders te laten smaken...

Inmiddels is de herfst al flink gevorderd. Voordat we in de gaten hadden dat het herfst was, vielen de bladeren al van de bomen. Het proces lijkt hier dus anders te gaan dan in Nederland. Daar de bladeren in Nederland eerst uitgebreid een andere kleur krijgen, vallen ze hier al voordat ze een echte herfstkleuren hebben aangenomen. Opeens is het herfst... Dus opeens ligt de hele grond bedekt met blaadjes... En op het terrein worden die blaadjes netjes opgeveegd door enkele cliënten. En met dat werk zijn ze wel een paar dagen zoet! Fijn dat sommige cliënten zichzelf op deze manier kunnen bezig houden!!

Het is herfst, dus hoogste tijd voor de mutsen (zo denken de Hongaren). Ze lopen hier al vrij vroeg met mutsen en sjalen op; dat is de cultuur hier. Vooral kinderen moeten echt wel een muts op! Als je nu je kind geen muts op doet, wordt je raar aangekeken...

Er waren enkelen die ernaar vroegen hoe ‘christelijk' het tehuis is. Er wordt hier 2 keer per dag een soort meditatie gehouden voor de cliënten. Hier wordt niet veel gebruik van gemaakt; misschien ook omdat er niemand is die de cliënten ervoor motiveert. Er gaat een dominee voor (de instellingdominee), maar volgens ons heeft hij verder geen persoonlijke contacten met de cliënten en hij komt ook niet op de groepen. Daarnaast wordt op enkele groepen gebeden voor het eten. Enkele collega's spelen en zingen af en toe met de gitaar christelijke liedjes met de cliënten. In het mannenhuis wordt met de cliënten christelijke liederen gezongen en af en toe een Bijbelverhaal verteld. Zodoende...

In verband met beperkt internet mogelijk gaat het met de foto's helaas niet lukken. Dus jullie zullen nog langer geduld moeten hebben! Sorry!!!!

Groeten
Wilma en Karin