Beste mensen,

Het heeft even geduurd, maar hier dan eindelijk een verhaaltje;-). We hebben geen internet op onze kamer, dus hebben we niet altijd de mogelijkheid om een berichtje te plaatsen. Dus vandaar ook dat het eventjes heeft geduurd!

Inmiddels zijn we al helemaal ingeburgerd hier in Hongarije... De eerste week zit er inmiddels al weer op en het bevalt nog prima hier.

We zijn donderdagmiddag 2 september, na een overnachting in een klein hotelletje, veilig aangekomen in Orbottyan. We werden hartelijk verwelkomt door verschillende gehandicapten uit het gehandicaptenhuis. We werden flink bekeken en verschillende gehandicapten vertelden hele verhalen. Helaas voor hun, konden we nog niet zo goed Hongaars! Één man was zelfs zo vrijpostig om met zijn hoofd de auto binnen te komen en nam de tijd om die(en ons) te bekijken. Hij vond de mooie auto en de Nederlandse meisjes (Hollandia lanyok zoals ze dat hier zeggen), erg interessant. Onze aankomst was dus echt een hele belevenis voor ze (en voor ons ook uiteraard!!)... Een gehandicapte jongenman bood spontaan aan om te helpen met het leegruimen van onze auto. Nou jongen, dat is erg fijn!! We moeten namelijk naar onze kamer een mega steile trap op. En aangezien we nogal wat spullen bij ons hadden kwam een helpende hand prima van pas. Onder het helpen brabbelde hij van alles en nog wat over de badkamer, het raam, de lamp, telefoneren naar Holland, de keuken en de koelkast. Geen idee wat hij precies vertelde, maar we hoefden alleen maar ja en nee te zeggen en het was al goed. Hij bleef maar doorpraten, hield maar niet op... tja; toen onze auto leeg was, moest hij natuurlijk wel. Na afloop van het sjouwfestijn heeft hij de hele auto, inclusief bekleding afgezoend; zo mooi vond hij hem J.

De eerste dagen hebben we rustig aan gedaan. Het terrein en dorp verkent en wat contact met de gehandicapten proberen te maken. Zo kwam er één van de dagen een jongen op ons af met een bal. Hij wilde voetballen, en natuurlijk deden wij met hem mee. Terwijl wij bezig waren, kwamen er nog wat jongens bij ons kijken en mee doen. Dat was activiteit 1; Zo eenvoudig werkt het blijkbaar!!

Maar toen kwam het moment om onze woonplek een flinke schoonmaakbeurt te geven. Want hoe goed de Hongaren het hier bedoelen door van te voren alles op orde te maken, schoonmaken gebeurd niet zoals wij zelf gewend zijn. In alle hoeken spinnenwebben, stof in alle kasten en om dan nog maar niet te spreken over de koelkast en de vriezer waar in elke hoek, kier of rand een dikke laag troep zat. (Misschien iets wat overdreven, maar de boodschap is duidelijk!) De laden en vakken van de koelkast en vriezer waren zo vies dat we ze allemaal tegelijk onder de douche hebben gezet. Met een flinke scheut jif en flink boenen. Maar uiteindelijk hebben we een mooi resultaat geboekt en nu is alles weer heerlijk fris en schoon!

Aan het eten hier moeten we flink wennen. Hongaarse maaltijden zijn niet echt te vergelijken met wat we in Nederland gewend zijn. Alle maaltijden krijgen we van het tehuis aangeboden. 's Middags de warme maaltijd wat altijd bestaat uit soep, en daarnaast nog een bord met de hoofdmaaltijd. Als we geluk hebben is dit rijst met daarbij peen, doperwten, maïs en vlees. (Meestal is dat de zondag; dan eten ze iets luxer!) Maar meestal bestaat het hoofdgedeelte uit iets wat wij nog nooit gezien of geproefd hebben. Dus het is elke dag weer een verrassing. Gehaktballen maken ze hier van merendeel rijst en nog een klein beetje gehakt er in, om de bal op z'n naam te doen lijken. Ze gebruiken ook wel vlees in plaats van de gehaktbal, hoewel de maaltijd niet altijd vlees bezit! Af en toe zijn we iets te laat voor het eten i.v.m. onze werkzaamheden, en is het al koud. Maar gelukkig waren wij zo slim (J) om een kookplaatje en 2 pannetjes mee te nemen. Dus wanneer we koud eten krijgen, nemen we het eten mee naar onze kamer en warmen het heerlijk op. Ideaal zo'n kookplaatje.

Het tweede probleem bij het eten is dat ze volgens ons denken dat wij mannenmagen hebben. Echt hoor; wat wij opgeschept krijgen, krijgt zelfs een grote Nederlandse man moeilijk naar binnen. Twee grote borden vol; één met soep en de ander met wat anders. Maar het eten hier vult ontzettend goed, dus de rest van de middag hoeven we niets meer te eten... Dat is natuurlijk wel voordelig!

Wat ons werk betreft is het nu nog een beetje passen, meten en zoeken wat onze werkzaamheden zullen zijn de komende tijd. In ieder geval ondersteunen we de zusters bij de maaltijden (maandag tot vrijdag) door ieder op een groep te helpen met het eten geven van de cliënten 's ochtends, 's middags en ‘s avonds. Het eten geven gebeurd hier door de zusters erg snel, en daarbij is er vaak weinig persoonlijke aandacht voor de cliënt. In het ergste geval wordt het bord onder de kin van de cliënt gehouden en het eten wordt als het ware zo naar binnen geschoven. Dit gaat uiteraard niet altijd zonder knoeipartij, dus soms zit het halve gezicht onder de pap. Wij hopen door hierbij te helpen de cliënt ook wat persoonlijke aandacht en liefde te kunnen geven en natuurlijk het werk van de zusters wat te verlichten. We proberen de tijd te nemen voor de cliënt , hoewel we ons ook wel wat aanpassen aan het werkpatroon. Want we willen de zusters ook niet tegen het zere been stoten.

Het probleem is nu nog dat wij de taal nog niet zo goed kennen, dus ook nog niet veel kunnen zeggen tegen de cliënt . Maar naarmate de tijd verstrijkt zal dat wel beter worden.

Hiernaast ‘lopen we mee' met de bestaande activiteitenbegeleiding. Dat was het plan van de directrice, maar dit bevalt ons niet dus we hopen dat hier nog verandering in komt. Volgende keer hopen we wat meer te schrijven over onze precieze werkzaamheden hier.

De taal is ook nog een flinke barrière, hoewel we nu al een aardig eind komen. Een Nederlandse vrouw uit dit dorp ondersteund ons in onze werkzaamheden (praat dus ook voor ons met de directrice) en ook met de taal helpt zij ons. Bij haar kunnen we dus terecht met al onze vragen en de uitspraak van de taal.

De mensen en medewerkers zijn erg aardig voor ons. Het lijkt soms net of we hele belangrijke personen zijn. Pas liepen wij met ons eten de trap op naar onze kamer. Gelijk kwam er een zustertje aangerend die een dienblad van ons over nam. Erg lief uiteraard, maar zo belangrijk voelen we ons ook weer niet! Het is net of ze ons het beste van het beste willen geven. Geen idee hoe lang dat duurt, maar het is een erg lief gebaar... Misschien toch een teken dat ze blij zijn dat we hier zijn!??

Als laatste willen we iedereen hartelijk bedanken voor welke manier van meeleven dan ook. Erg fijn!

We zullen proberen om nu nog wat fotootjes toe te voegen, maar geen idee of het lukt; en anders moeten jullie gewoon nog eventjes geduld hebben!

Groetjes van Wilma en Karin